Każde polecenie wydane głosem powinno być wsparte i wzmocnione znakiem, które pies mo że zobaczyć (wzrok). Pies nie rozumie naszego języka. Popieramy więc nasze słowa odpowiednimi gestami. Na wet tylko lekko zaznaczone znaki wzrokowe pies interpretuje szybko i prawidłowo. Również należy je stosować zawsze jednakowo.

Słowo „fuj” musi być odczuwane przez psa jako rozkaz, którego nie wykonanie jest karane. Kto zna swego psa, wnioskuje już z jego zachowania co on zamierza. Wyraźne tego oznaki to: warczenie, potrząsanie lub napręża nie linki. Słysząc słowo „fuj” musi pies zaniechać wszelkich niepożądanych czynności. U psa o dużym temperamencie jest to jednak tylko wtedy osiągalne, gdy jednocześnie z okrzykiem „fuj” po czuje on szarpnięcie kolczatki.

Polecenia, w których żąda się zmiany miejsca, można szczeniętom i małym pieskom dobitnie uprzytamniać, prze nosząc je tam, dokąd są skierowane. Oczywiście nie może się to odbyć tylko jeden raz — trzeba powtarzać.