Waruj to rozkaz niezwykle ważny do późniejszego szkolenia specjalistycznego i właściwego prowadzenia psa na polowaniach. Jest to jedyny rozkaz, którym będziemy w stanie zatrzymać i unieruchomić psa z dalszej odległości, a jednocześnie pozostawić go na dłuższy czas w wybranym miejscu, np. przy podchodzeniu zwierzyny. Rozkaz “waruj ” zaczynamy ćwiczyć po całkowitym opanowaniu przez psa rozkazów “siad” i “siad- zostań “. Jest kilka sposobów na nauczenie psa warowania. Gdy bodźcem bezpośrednio pobudzającym jest smakołyk, sadzamy psa na “siad”, a następnie podsuwając mu pod nos atrakcyjny kąsek, zniżamy go coraz bardziej do ziemi, prowokując do położenia się. Pies, by dosięgnąć smakołyk, będzie zmuszony wyciągnąć przednie łapy i położyćsię-wtedy otrzymujekąsek. W czasie tego ćwiczenianie należy pozwolić psu na podniesienie zadu, gdyż wtedy może onpodnieść smakołyk schylając głowę. Wówczas przyciskamy i przytrzymujemy zad przy ziemi i jednocześnie drugą ręką ze smakołykiem prowokujemy psa do położenia się. Cały czas powtarzamy “waruj”, “waruj”.
Drugi sposób nauki warowania to ten, gdy bodźcem (bezwarunkowym) jest siłaręki wychowawcy. Przewodnik trzymając psa na smyczy daje mu rozkaz “siad “. Następnie ujmując lewą ręką przednie łapy psa wyciąga je do przodu, a prawą zdecydowanie naciska na grzbiet psa zmuszając go do warowania. W tej pozycji przytrzymujemy go dłuższą chwilę, po czym podajemy smakołyk i chwalimy. Cały czas należy po-wtarzać rozkaz “waruj”.
Trzeci sposób polega na tym, że z pozycji “siad” zmuszamy psa do położenia się, ciągnąc go w dół smyczą przeciągniętą pod butem. Nic należy reagować, gdy młody pies, w początkach nauki warowania, nie przyjmuje klasycznej pozycji, bo z czasem sam się poprawi. Nie wymagajmy również, by pies kładł głowę na przednich łapach w momencie warowania, gdyż nie jest to konieczne.

Gdy pies już bezbłędnie waruje na rozkaz “waruj”, przechodzimy do II stopniaodruchu warunkowego. Kładąc psa rozkazem “waruj”podnosimy jednocześnie prawą rękę do góry. Po pewnym czasie pies zawa-ruje na samo podniesienie ręki. Odruch warunkowy III stopnia nastąpi wówczas, gdy pies wykona “waruj” na długi gwizd. W tym celu, podnosząc rękę do góry równocześnie dajemy gwizdkiem długi sygnał. Po kilkunastu ćwiczeniach pies zawaruje na sam dźwięk długiego gwizdka.

Rozkaz “waruj ” ćwiczymy długo po to, by pies warował błyskawicznie, bez zastanowienia, w każdej sytuacji, w momencie usłyszenia znanego sobie rozkazu. Ćwiczenie to należy powtarzać przez całe życie psa, aby go nie zapomniał. W początkowym okresie ćwiczeń chwalimy i nagradzamy psa. Gdy pies już poznał rozkazy, należy zaprzestać nagradzania, natomiast każde wyłamanie się z rozkazu nie może być tolerowane, a rozkaz powinien być wymuszony groźną intonacją głosu. Gdy to nie skutkuje, interweniować trzeba siłą, np. kolczatką. Wówczas dopiero przechodzimy do ćwiczeń warowania na ruch ręki i długi gwizdek. Jest to dla nas niezwykle ważny rozkaz: pies musi go wykonywać bezbłędnie i natychmiast, nie namyślając się, automatycznie, niezależnie od okoli-czności. Jeżeli pies powoli, niechętnie kładzie się na rozkaz, spoglądając przy tym na wychowawcę, jak gdyby chciał zapytać: “może to nie jest konieczne?”, należy natychmiast i ostro reagować. Jest to znak, że odruch warunkowy nie zadziałał jeszcze dostatecznie i dalsze rygorystyczne ćwiczenia są niezbędne. Należy pamiętać o każdorazowym zwolnieniu psa zrozkazu warowania. Ponieważ jest to rozkaz rygorystyczny, nie sprawiaj ący psu przyjemności, zwolnienie go z rozkazu z j ednoczesnym pochwaleniem sprawi mu dużą radość, będzie o tym pamiętał i na to czekał.