Waruj-zostań – po położeniu psa rozkazem “waruj”, dajemy następny rozkaz “zostań”. Przy ćwiczeniu “waruj-zostań” postępujemy identycznie jak przy “siad-zostań”. Różnica polega tylko na bardziej rygorystycznym traktowaniu psa, dłuższym czasie warowania i dalszej odległości odchodzenia od psa. Poprzez ćwiczenia należy doprowadzić psa do spokojnego warowania przez długi czas, aż do godziny włącznie, przy czym psu nie wolno zmieniać pozycji, podnosić się na przednich łapach, siadać ani zmieniać miejsca warowania, nawet gdy wychowawca od niego odszedł i pies go nie widzi. np. w lesie.
Następnie należy przyuczyć psa, by warując nie reagował na strzały. W lesie, w bliskiej odległości odpsa chowamy się za krzaki i obserwując go oddajemy strzał. Gdy pies się ruszy; siądzie – następuje natychmiastowy rozkaz “waruj”lub długi gwizdek. Jednocześniepodchodzimy do psa i karcimy go kolczatką. Ćwicząc, oddajemy później dwa strzały w pewnych odstępach czasu i z coraz dalszej odległości. Do oddawania strzałów z dalszej odległości angażujemy kolegę, a sami, ukryci w nie-

dalekiej odległości, obserwujemy psa i natychmiast ostro reagujemy. Jeżeli pies po odejściu przewodnika i oddaniu 2 strzałów w odstępie 5 minut, z odległości 100-150 metrów, spokojnie będzie warował, należy uznać, że w tym ćwiczeniu jest wyszkolony. Każde ćwiczenie kończymy zwolnieniem z rozkazu. Jednej zasady należy przestrzegać. Po położeniu psa na “waruj-zostań ” zawsze trzeba do niego wrócić, zwolnić go z rozkazu, pochwalić. Nie wolno odwoływać psa z warowania głosem czy gwizdkiem z jakiejkolwiek odległości. Pies odwołany z warowania zawsze będzie miał tendencję do zrywania się, będzie starał się skrócić czas oczekiwania na odwołanie. Jeżeli natomiast będziemy stosowali zasadę powrotu, pies będzie spokojnie oczekiwał na przyjście przewodnika, nie będzie się obawiał, że jego wychowawca gdzieś mu zginął. Natomiast możemy odwoływać psa z rozkazu “siad-zostań ^ponieważ ten rozkaz jest pomocniczy, stosowany doraźnie, w niewielkiej odległości odpsa i w niewielkim odstępie czasu.
Warto zwrócić uwagę, że przywiązanie psa do drzewa lub stosowanie długiej linki okręconej wokół drzewa, której koniec trzyma ukryty przewodniki w momencie strzału szarpnięciem reaguje na podniesienie się psa, na ogół nie nauczy spokojnego warowania bez linki. Pies dość szybko skojarzy sobie linkę z ograniczeniem jego swobody, a bez linki natychmiast pogoni.
Po dobrze wykonanych ćwiczeniach zawsze chwalimy psa słowami “tak-dobrze”, “dobry piesek”, “bardzo ładnie” iip. w tonacji radosnej. Delikatne poklepanie psa będzie również dla niego przyjemnością.
Psa, który wszystkie wyżej wymienione rozkazy będzie wykonywał bezbłędnie, możemy uznać za w pełni wyszkolonego w tresurze porządkowej (apelu) i przygotowanego do szkolenia specjalistycznego.